Dagboek – januari 2013

Ogen open, check. Kleding aan, check. Kussen, deken en verlopen paspoort mee, check. Klaar voor vertrek. Destination: Brussels, Himmunitas, consultation Dr. De Meirleir.

Terwijl ik al liggend vanaf de achterbank uit het raam staar, bekruipt me plotseling een aangenaam gevoel van vrijheid. Een gevoel dat ik zelden nog ervaar. Lucht, wolken, auto’s, bomen, koeien. Je kunt het zo gek niet bedenken of het raast voorbij. De uitlaat van bedrijven in industriegebieden draaien op volle toeren en menig bestuurder heeft haast. Ook vandaag draait de wereld gewoon door terwijl de mijne inmiddels acht jaar volledig stilstaat. Behalve vandaag dan, want van achter m’n zonnebril is ’t een waar genot eens iets anders te ervaren dan vier muren en doodse stilte. (Oké, acht muren, want de huiskamer heeft er ook vier natuurlijk.) Terwijl de tijd verstrijkt en de zon tevoorschijn komt, maakt dit aangename gevoel langzaam plaats voor een gevoel waarvan ik ’t steeds benauwder krijg. Een gevoel van gevangenschap, opgesloten zitten in je eigen lijf. En dat zonder ook maar één misdaad te hebben begaan, zonder overtreding van de wet of andere illegale praktijken. Ondanks volledige onschuld voel ik me toch een crimineel. Lijden aan een ziekte die niet bestaat, Het niet slagen voor gedwongen Gedragstherapie, terwijl deze ziekte volgens menig arts en instelling tussen de oren zit. Na twee maanden antibiotica schijn je in Nederland namelijk beter te zijn en chronische lyme bestaat gewoon niet. Blijkbaar heb ik het zelf alleen nog niet helemaal door, althans m’n brein niet, want menig (bedrijfs)arts verklaart mij gezond. Hoe durf ik ‘t vervolgens in m’n botte hersenen te halen om niet meer naar m’n werk te gaan, niet meer voor m’n kind te zorgen, het “vrijwillige” besluit te nemen geen moeder meer te zijn en niet meer deel te nemen aan de maatschappij? In die acht jaar heb ik genoeg gesprekken gevoerd met artsen en instanties om te beseffen dat er zo over “criminelen” gedacht wordt. De laatste keer dat ik mocht “luchten” was halverwege november tijdens een rol-uitje rond de flat waar een week straf op bed op stond. En om eerlijk te zijn, heel af en toe bekruipt me het gevoel dat ik liever de doodstraf had gehad, want niet wetende of je levenslang krijgt is eveneens ondraaglijk…

Ondertussen aangekomen in het grauwe, grijze, maar heerlijk prikkel loze gebouw van Himmunitas geeft Dr. De Meirleir me de volgende nieuwe tussenstand: Borellia (Lyme), Bartonella (kattenkrabziekte), Ehrlichia, Chlamydia Pneumoniae (die overigens niets van doen heeft met de welbekende SOA) en Pfeiffer (Ebstein-Barr virus). Geen wonder dat ik doodziek ben. Eén (niet aanwijsbare) oorzaak met alle gevolgen van dien. Op de vraag waar die extra kilo’s vandaan komen, legt hij uit dat de langdurige antibiotica zorgt voor ontstekingsreacties. Charmanter word ik er de laatste tijd niet op, maar dat ben ik al jaren niet meer, dus dat scheelt.

Weet je, ’t is best eng als je geen gevoel hebt in je lijf en ’t is zwaar eenzaam als je zowat geen enkele prikkel aankunt waardoor je, zeker met je kind, amper tijd kunt doorbrengen. Volgens Dr. De Meirleir wordt dit o.a veroorzaakt door toxines die vrijkomen door antibiotica, ook wel bekend als herxheimer reactie* wat voor de langere termijn positief is. Lichtpunt is toch wel het feit dat ik al een dikke week geen tot dragelijke pijn heb, dat is weleens anders geweest. De opdracht is simpel. Doorgaan met 500 mg Azytromicine/3 dagen per week en dagelijks 200 mg Doxycycline. De Azytromicine zorgt voor het doden van bovengenoemde bacteriën terwijl de Doxycycline ervoor zorgt dat de bacteriën zich niet opnieuw en/of verder delen. Hopelijk gaan ze hun werk een beetje goed doen. De Pfeiffer zal verdwijnen nadat de bacteriën gedood zijn en het immuunsysteem weer sterk genoeg is om deze te kunnen vernietigen. Klinkt veelbelovend en vooral erg simpel allemaal.

Wanneer we na een lange, uitputtende reis Rotterdam weer naderen, vallen zachtjes de eerste sneeuwvlokken uit de donkere lucht naar beneden. Als m’n oog de volgende dag de dikke laag sneeuw opmerkt en m’n oor hoort dat wegen meer dan duizend km file in beslag nemen, ben ik dankbaar. De weersgoden zijn me gunstig gezind dit keer. Helaas zijn de energiegoden ff zoek.

Persoonlijk doel van deze week: Uggs die minimaal één keer de sneeuw gaan aanraken…

* Herxheimer reactie kan optreden wanneer door bijv. Antibiotica een lichaam te snel ontgift en er meer gifstoffen vrijkomen dan het lichaam in staat is uit te scheiden. Een herxheimer reactie kan in geval van Lyme, Bartonella, Ehrlichia, Rickettsia, Babesia, Chlamydia Pneumoniae, Chlamydia trachomatis, Yersinia, Mycoplasma en/of andere bacteriën heel ernstig zijn en iemand er van weerhouden om het doel te bereiken. Het komt ook wel voor dat iemand niet weet wat er gebeurt en denkt dat er een regressie optreedt. Uiteindelijk worden gif- of afvalstoffen via de bloedbaan afgevoerd. Bij de Herxheimer reactie ziet men dus een verergering van al bestaande symptomen. Andere reacties kunnen zijn: vermoeidheid, griepachtige verschijnselen, rillingen, koorts, nachtelijke zweetaanvallen, pijn in spieren en gewrichten, depressies, geheugenproblemen, uitslag op de huid, hoofdpijn, misselijkheid en een (verergerd) algemeen gevoel van malaise. Geadviseerd wordt veel gedistilleerd water te drinken, een ontgiftend bad kan helpen (Epsom zout), transpireren door gebruik te maken van beweging indien mogelijk, sauna, baden en kruiden en het mijden van lichaamsvreemde chemicaliën en geraffineerde voedingsmiddelen. Vitamine C en B12 helpt gifstoffen af te voeren. Hoe meer gifstoffen er zijn, hoe zieker iemand wordt wanneer ze naar buiten komen. Wanneer het voorbij is, voelt men zich over het algemeen een stuk beter. Herxheimer reactie is vaak iets waar men doorheen moet alvorens het doel te kunnen bereiken.

 

2 Responses to Dagboek – januari 2013

  1. Minta says:

    Hartelijk dank voor deze dagboek uiting , ik heb hier veel aan gehad wegens de duidelijkheid !!

  2. Pingback: Verademing - Leven met ME/CVS

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *