Tienjarig jubileum

Ooit schreef ik een blog over m’n vijfjarig jubileum ziek zijn. Om een impressie te geven, volgt hieronder een stukje uit deze blog… (Mocht je de hele blog willen lezen, klik dan even op de link van het woord jubileum)

Nog één week en dan vier ik mijn 5-jarig jubileum ziek zijn… Vijf lange jaren waarin mijn leven compleet stil staat. Elke dag weer vechten tegen de extreme, dodelijke vermoeidheid, tegen de pijn in m’n lichaam, tegen de ontstekingen, virussen, bacteriën, koorts, kapot immuunsysteem, beschadigd zenuwstelsel en niet te vergeten het vechten tegen het feit dat die klachten je soms gek maken! Vijf lange jaren waarin er vaak dagen zijn waarop ik te moe ben om rechtop te zitten, te ziek ben om te praten of me te dood voel om überhaupt m’n ogen open te doen. Elke keer weer proberen de normale dingen op te pakken, op welke manier dan ook, om vervolgens weer terug te vallen… terug te vallen, ziek in bed…

Inmiddels zijn we vijf jaar verder en vier ik over een aantal maanden alweer m’n tienjarig jubileum ziek zijn. TIEN jaar! Tien lange jaren van levende hel & tien zware jaren van pure ellende. Wel is in deze vijf laatste jaren duidelijk geworden dat ’t beestje de naam Borrelia met zich meedraagt (chronische lyme) wat op zich voor mij persoonlijk een hele opluchting is. En hoe gek het misschien ook mag klinken: de afgelopen jaren hebben me niet alleen een hoop ellende, maar ook veel mooie inzichten gebracht waarvoor ik erg dankbaar ben en waarvan ik ze hoogst waarschijnlijk niet had gekregen als deze ziekte me niet was overkomen… Cliché, maar waarheid als een koe!

Je hebt niet altijd invloed op hoe je leven(spad) loopt, maar je hebt wel altijd een keus in hoe je hier mentaal mee omgaat… Be a warrior, not a victim!

Behandeling blijf ik zeker volgen, maar wel met de gedachte dat ik er verder toch weinig invloed op heb, meer dan dit kan ik momenteel niet doen alhoewel Hope and Faith op verbetering natuurlijk altijd zal blijven! Zonder Hope geen toekomst. En jawel, het gaat 1% beter! Zo kan ik voor het eerst sinds lange tijd weer op m’n loungebankje op Balkonia van ’t zonnetje genieten, iets wat de laatste drie jaar absoluut ondenkbaar was. Voorheen kwam namelijk bij de eerste de beste zonnestraal m’n, inmiddels zeer bekende, grote vriend met die vervelende hamer langs wat direct resulteerde in zware migraine. Ook is mijn lijf wat sterker geworden en heb iets meer kracht in m’n benen. Ja, ik lig nog steeds de halve dag op bed en de andere helft van de dag op de bank (of als ’t zonnetje schijnt op m’n loungebankje ;), raken m’n hersenen al overprikkeld van een scheet, maar voor mij persoonlijk is dit al een wereld van verschil! Af en toe betrap ik mezelf er zelfs op dat ik mini opruimklusjes doe in huis. Yesss Of ’t door de producten uit het Cowdenprotocol komt die ik neem? Samento, Banderol, Burbur etc. Geen idee, maar ik ga er zeker mee door!

We can’t choose our lives, but we can decide what to do with the joys or griefs we’re given.

Namasté
Faith

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *