Een vage herinnering

Al bladerend spit ik op m’n dooie gemak een oude schoolagenda door wat ik toevallig tegenkwam in een oude doos tijdens de verhuizing… Vlak voordat ik dit waardeloze ding de prullenbak in wilde sodemieteren, blijft mijn oog steken op een dag ergens in augustus. Gewoon een doodnormale, doordeweekse dag in het jaar 1999, teruggerekend precies tien jaar geleden en 17 jaar oud…

Begin rustig te lezen: van 9:00 tot 16.00 uur naar school, waaronder een proefwerk Duits (de wekker stond om 5:30 uur ingesteld, want nog gauw even de leerstof instampen op het allerlaatste moment, zoals gewoonlijk.) Na school met vriendin naar de stad om dat ene leuke truitje te scoren, want die moet ik echt hebben voor het weekend! Vervolgens gauw avondeten, fiets pakken en als een speer door naar de drie uur durende, intensieve tafeltennistraining aan de andere kant van de stad. Bovendien zie ik dat het vrijdag is, wat wekelijkse stapavond betekent. (dit geldt trouwens ook voor de zaterdag.) Verder staan er nog een paar onduidelijke, doorgekraste krabbels, maar ontcijferen lukt niet. Alhoewel, één ervan lijkt op een telefoonnummer. Mmm… vast van een nieuwe vlam! Hoe dan ook, als ik vervolgens de bladzijde omsla, breekt er een nieuwe week aan die al helemaal vol gepland staat. Dit geldt trouwens ook voor de week erna en de week daarna… Besluit direct deze overvolle agenda dicht te slaan om hem daarna zo snel mogelijk de prullenbak in te sodemieteren.

Heb ìk dit ooit gedaan? Ik? Dit lijf? Dag in, dag uit, het jaar in en het jaar weer uit?! Zovéél activiteiten, zo’n fantastisch leven? Was ìk dat??? Op dit moment kan ik er eerlijk gezegd geen voorstelling meer bij maken. Het doet pijn…kan zelfs wel janken, maar doe het niet, voordat de man met de hamer ook nog eens in mijn hoofd begint te timmeren… De uitputting die ik nu voel, is al méér dan genoeg. Dus sluit mijn ogen en probeer een dag zoals vroeger te herinneren: School, stage, werk, wedstrijden, uitgaan, feestjes, vrienden en vreugde uit die tijd, maar ook verdriet. Mmm, verdiet… Had ik toen eigenlijk wel verdriet? Ik geloof het niet, want kon voor mijn gevoel juist de hele wereld aan! Gewoon een paar details voor de geest halen van een dag uit een leven zonder m.e… Maar het lukt me niet… shit, het lukt me echt niet! Poging nummer twee dan maar… Dit keer heel langzaam en zie uiteindelijk flitsen,… flarden, kleine stukjes en zelfs momenten van intens geluk. Echte details zijn weggevaagd, een vage herinnering is blijvend…

Ter afsluiting een stukje uit de Margriet, ietwat aangepast naar eigen situatie:
Ze kwam ongevraagd: de vrouw die op mij lijkt, die in mijn huis woont, naar mijn werk gaat en mijn kleren draagt. Ze stelt zich voor met mijn naam en leeft mijn leven, maar ze bakt er niets van. Als ze het een beetje goed zou doen, kon ik haar misschien accepteren, maar nee, ze loopt als een oude vrouw en als het tegenzit, is ze gekluisterd aan een rolstoel. Ze verslonst mijn huishouden en heeft mijn sociale leven bijna tot nul gereduceerd. Mijn werk dat ik zo graag deed kan ze ook al niet aan. En de sport, het tafeltennissen waar ik zo goed in was, zie ik alleen nog maar op televisie. Intussen zit ik wel met haar opgescheept. Bij het opstaan zag ik haar zitten, in de spiegel, met een van pijn vertrokken gezicht, ogen die scheel stonden van uitputting en die smeekten om begrip. Haar machteloosheid overspoelde me. Ik vergat mijn boosheid en vroeg wat ze wilde. Ze vertelde me over een stukje dat ze had gelezen. Het ging over wat je als m.e.-patiënt allemaal moet. Die hulpverlener, die pijnstiller die je moet proberen. Je moet eens wat leuks doen. Je moet over je toestand praten, maar niet te veel, want dan zeur je en iedereen is weleens moe. Het is allemaal goed bedoeld, maar je moet al zoveel. De vrouw die zo op me lijkt is ongevraagd, maar onvoorwaardelijk aanwezig om me de weg te wijzen. Een weg vol hobbels en kuilen; een heel andere dan ik van plan was te gaan. Langzaam kom ik overeind, doe de gordijnen open, kijk naar buiten en hoor de vogels kwetteren. Ik heb vandaag een goede dag en de vermoeidheid en pijn zijn draaglijk.

Made by: Faith, August 2009

“Lang geleden vielien in Amsterdam mijn ogen op de wallen, nu vallen de wallen op onder mijn ogen.” Catryn. V